Door: Archie Barneveld

Proza-debutante Margaux Fragoso heeft een verbluffend mooi boek geschreven over haar pedofiele relatie als jong meisje met Peter, een mannelijke buurtgenoot van dik in de 50. Zij komt hem op haar zevende jaar tegen en de relatie duurt 15 jaar, totdat hij zelfmoord pleegt.
Het bijzondere aan dit autobiografisch verslag is dat het met het inzicht van een volwassene toch is geschreven vanuit de beleving en het perspectief van het (jonge) slachtoffer. Een omgekeerde Lolita derhalve, maar dan true, geen fictie.

Margaux groeit op met een psychiatrische moeder en een alcoholische vader die werk én huishouden moet draaien. Een gezinssysteem zonder binding en vertrouwen. Vandaar dat de jonge Margaux haar 2e thuis vindt in de gezellige troep van het gezin van Peter. De laatste voert haar echter langzaam maar trefzeker naar steeds verdergaande intimiteit. Margaux vindt dat maar niks, maar wil hem niet voor z’n kop stoten en ook belonen voor alle lieve aandacht en attenties. Dit leidt tot een verstikkende relatie vol met mystieke spelletjes als cover voor platte seks. Die haar ook vervreemdt van haar ouders en leeftijdgenootjes.

Het relaas geeft ook een aardig inkijkje in het dagdagelijkse reilen en zeilen van de Amerikaanse lower classes. En zoals met zo veel uitgekomen zedenzaken vraag je je af hoe het kon gebeuren, waarom niemand alarm sloeg etc..
Margaux Fragoso schreef zo haar fors gedeukte jeugd van zich af. Het past zeker in haar verwerkingsproces en het geeft ons een fraai beeld van hoe een jong kind aankijkt tegen te vroeg ingezette seksualiteit.
 
Tijger tijger, Margaux Fragoso, De Bezige Bij, 2011

NB.
Zie op deze site onder Publicatie een fragment uit Fragoso’s nawoord van haar egodocument.