'VVD wil mobiel cameratoezicht makkelijker maken', zo kopte NU.nl onlangs. Hoe? Door de gemeentewet aan te passen dan wel deze flexibeler toe te passen. 'Als het goed is zijn raadsleden en burgemeesters niet doof voor de geluiden van hun burgers. Wel ontvang ik zo nu en dan berichten over koudwatervrees bij burgemeesters, aldus Hennis-Plasschaert die tijdens werkbezoeken goede resultaten ziet in wijken waar mobiel cameratoezicht wordt toegepast'.

Af en toe vind ik het leuk om de reacties op dit soort berichten te bestuderen. Niet omdat ze representatief zijn voor heel Nederland, want mensen reageren natuurlijk vooral als ze het er niet mee eens zijn. Maar het blijft interessant. En wat bleek? Maar liefst 64% van de reacties was negatief over het voorstel om cameratoezicht mobiel in te zetten. De rest was ofwel vóór camera's (15%) of neutraal/grappig/off topic/geneuzel (21%).

Het wordt nóg interessanter als je al die reacties wat beter leest. Ten eerste valt op dat bijna niemand doorheeft dat het cruciale punt uit het interview is dat camera's mobiel moeten worden toegepast in plaats van vast. Dat zou kunnen betekenen dat er minder camera's komen. Maar zo wordt het niet gelezen: men reageert alsof Hennis-Plasschaert meer camera's wil. Dat is niet zo, maar goed.

Het valt mij op dat je een bonte coalitie van tegenstanders ziet, terwijl de voorstanders eigenlijk met hun mond vol tanden staan. De voorstanders van cameratoezicht brengen drie argumenten in: (1) privacy is toch al dood, dus het maakt niet zoveel uit, (2) boeven verdienen geen privacy en (3) de altijd populaire 'Ik heb niets te verbergen' platitude. Eigenlijk zijn alleen de laatste twee argumenten echt krachtig, want de eerste ('Privacy is toch al verloren') is eigenlijk niet goed te gebruiken in je afweging om voor of tegen camera's te zijn.

Maar wat zeggen de tegenstanders? Hier zien we globaal de volgende argumenten: (1) hoge kosten, (2) het werkt niet, (3) het leidt tot meer onveiligheidsgevoel en (4) de altijd populaire 'Stasi/Hitler/Rusland/Orwell' platitude. Ik zie tussen al dit verbale geweld eigenlijk maar elf reacties (van de tachtig) die gaan over (5) het fundamentele punt waar het bij privacy om zou moeten gaan. De vraag is namelijk helemaal niet of privacy belangrijker is dan veiligheid. De werkelijke vraag is hoe we zowel de privacy als de veiligheid kunnen vergroten. Veiligheid en privacy hoeven elkaar helemaal niet te bijten: ze kunnen elkaar versterken. In het boek 'Nothing to hide' van Daniel Solove kunt u lezen hoe het precies zit.