Werken in de wijk zal nooit echt mijn passie worden – te alledaags, teveel geneuzel met lastige jeugd en gezinnen met huwelijksproblemen. Policing the Mad & the Sad laat ik graag aan mijn gewaardeerde collega’s in het blauw over.

Voor mij biedt policing the Bad meer uitdagingen.

Het wordt anders wanneer we vanuit de recherche zelf de wijk in gaan. Op de Academie leren ze ons dat All Organized Crime is Glocal – er zit vrijwel altijd een internationale/globale, maar ook een lokale component aan georganiseerde criminaliteit.

De plaatselijke drugsdealer in Oss betrekt zijn coke van een kamper in Den Bosch, die het via een Nigeriaanse smokkellijn uit Brazilië haalt, waar het is heengebracht door Colombiaanse smokkelaars vanuit een distributiecentrum nabij Bogotá.

Maar al die internationaal opererende misdaadondernemers wonen en werken wel in wijken waar dienders de orde zouden moeten handhaven. Daarom trekken collega’s van de centrale recherche met regelmaat het uniform aan om, zogenaamd vanuit de normale surveillance, de georganiseerde criminaliteit in de wijk dicht op de huid te zitten.

Dat levert veel bruikbare intelligence op, maar het helpt ook om met beide benen op de grond te blijven. Als je dagelijks verzonken zit in de dossiers en je werkt met liaisons van over de hele wereld, zou je kunnen vergeten dat de meeste criminaliteit uiteindelijk erg banaal is.

Bovendien is het ontnuchterend om samen met een buurtregisseur op een suspect horecapand te werken. Wij zitten met al onze intelligence bovenop zo’n restaurant, hebben aanwijzingen dat er van alles gebeurt en kunnen met financiële analyses aannemelijk maken dat we met een vitaal infrastructureel knooppunt in meerdere criminele netwerken te maken hebben – maar we hebben nog geen bewijs dat een rechter zou overtuigen.

Dan zegt die buurtregisseur: “je moet er gewoon in je burgerkloffie met z’n tweeën gaan eten en je ogen goed de kost geven”.

Aan mij dus de eer, want het was toevallig een Bulgaars restaurant waar veel Turks werd gesproken. Samen met een vrouwelijke collega ben ik er nu twee keer gaan eten, terwijl collega’s buiten op basis van onze aanwijzingen real-time kijken wat er wordt afgerekend, wie er comdevices gebruikt en waar de vertrekkende gasten heen gaan.

Achteraf hoor ik dan wat voor volk er om me heen zat – een fascinerende mix van geslaagde zakenlui, bekende drugsdealers, voetbalprinsjes, kickboxers en entertainers. Dan krijgt zo’n eethuis in Amsterdam-Oost ineens heel andere dimensies. Het is een echt restaurant en je kunt er prima eten met je meisje.

Het is ook een plek waar onder- en bovenwereld elkaar discreet ontmoeten en waar geldstromen langs worden geleid. Het restaurant sponsort de voetbalclub, dat levert weer exposure op waardoor zakenlieden langs komen, zodat het een interessante hang-out wordt voor allerlei ontmoetingen en transacties.

Uiteindelijk zijn legitieme en dubieuze zaken vrijwel niet meer te onderscheiden, en daar zit nu juist de besmetting en het maatschappelijke risico in. In dit geval ook voor het overgrote eerlijke deel van de Bulgaarse gemeenschap in Nederland.