Dat het begrip veiligheid, of liever onveiligheid, centraal staat in het huidige beleid mag  duidelijk zijn. Wat er nu precies mee bedoeld wordt, weet niemand meer. Maar één ding is helder: alle middelen zijn goed om het te bereiken.

En de vraag naar veiligheid en naar diensten die het (naar eigen zeggen) kunnen leveren neemt ongekende hoogtes aan. Zowel politie als veiligheidsbedrijven smeken om personeel, goed personeel wel te verstaan. Cowboys en macho’s, gelieve zich te onthouden!

Daarom een primeur voor België: een opleiding in veiligheid. De opleiding ‘Pre-politie en veiligheid’ richt zich op diegenen die zich willen voorbereiden op een carrière als politie- of bewakingsagent. Een 7de jaar specialisatie, dus na de middelbare school, moet zoiets mogelijk maken. 

Bovendien lijkt het in de toekomst niet ondenkbaar dit te gaan uitbreiden naar de brandweer, beëdigde veldwachters en penitentiaire beambten. En hoewel de opleiding maar ten vroegste in het schooljaar van 2009-10 een feit kan worden, kennen de proefscholen nu al een massale toeloop van jonge, gemotiveerde mensen.

Op zich niets mis mee zou je denken. Maar weet iemand eigenlijk nog hoeveel verschillende veiligheidsberoepen België al kent? We hebben de lijnspotters en de agenten van Securail die ons openbaar vervoer veilig dienen te houden, de gemeenschapswachten die in de straten van de stad patrouilleren, stewards die sportwedstrijden in goede banen leiden, en zo voort.

Politie en private veiligheidsagenten hadden we al en in de toekomst komen er dus nog meer en nog beter opgeleiden aan. Het net lijkt zich stilaan te sluiten. Wie nu nog twijfelt aan het bestaan van België als veiligheidsstaat loopt met z’n ogen toe; big brother is always watching you. Risicobeheersing ten top.

Men kan zich de vraag stellen of de burger überhaupt nog wel het verschil kent tussen al deze ‘agenten’? Wie doet wat, maar vooral, wie mag wat?! Ik hoef vast niet aan te tonen dat de kans op misbruik van macht hier achter de hoek ligt te loeren…

Dat de overheid in dit alles een grote rol speelt, is een vaststaand feit. Hoewel sommige wetenschappers ervan overtuigd zijn dat de staat haar monopolie op ordehandhaving afbouwt lijkt zich eerder een tegenovergestelde trend te voltrekken. Niet enkel zijn nagenoeg alle veiligheidsberoepen overheidgestuurd, zelfs binnen de private veiligheidsbedrijven probeert men angstvallig voet aan de grond te krijgen.

Onlangs werd beslist om het rechtsgedeelte van de opleiding van bewakingsagenten te laten examineren door SELOR, het selectiebureau van de overheid. Want hoe kan men beter grip krijgen op een sector dan via de toegangspoort? Wat bleek nu? De meesten uit de private sector sneuvelden en zitten dan ook naar een tweede zit aan te kijken. In het Engels zeggen ze dan; how convenient!

Net wanneer ze zelf ‘op kousenvoeten’ de private sector binnen willen sluipen blijkt dat die bedrijven er maar niet in slagen hun studenten degelijk op te leiden. Of althans, dat is hun mening. Dat dit vooral veroorzaakt is door een totaal gebrek aan communicatie en inspraak in het organiseren van de examens recht wordt hierbij angstvallig verzwegen. Dat er zelfs mogelijk ‘duistere’ praktijken aan te pas kwamen, is niet ondenkbaar.

En de volgende stap zie je zo al aankomen; de volledige overname van het rechtsgedeelte door de overheid. Op die manier komen ze stapje voor stapje dichter bij het doel: controle over de bewakingssector. Of althans dat proberen ze want de private sector geeft zich niet zomaar gewonnen. Terecht ook! Wat er ook van zij, het ruikt allemaal een beetje vies…