Dezelfde dag maakte ik een afspraak met Remco & Michiel. Ik voelde dat ik hen voorlopig niet meer of misschien wel nooit meer zou zien. Zij kwamen naar een afgesproken plek ver van hun en mijn huis en we lieten de gebeurtenissen vanaf onze kennismaking nog een keer de revue passeren.Ik vertelde hen openhartig hoe de kaarten er voor lagen, al leken zij mijn somberheid niet te kunnen/willen delen. Kort daarvoor had ik met hen al een bliksembezoek aan mijn verlaten woning gebracht en hen de Playstation met spellen en alle in 6 jaar gemaakte foto's in een grote plastic tas meegegeven.

Na een poosje nam ik emotioneel afscheid van de inmiddels 16- en 15-jarige jongens en vertrok naar Walter, die op de valreep had aangegeven dat hij mij wilde begeleiden naar mijn volgende toevluchts-oord: Kroatië. Niet omdat hij er ook wel even tussenuit wilde maar vooral omdat hij bang was dat ik me misschien wel iets zou aandoen. Het is een algemeen verschijnsel dat mensen graag terugkeren naar een plaats waar zij gelukkig waren. In mijn geval betrof het deze keer bij de keuze van de bestemming ook een afscheid van een vrij en losbandig leven. Ik wilde de rit van ca. 1500 km binnen 24 uur afleggen. Voordat we de snelweg opzochten reden we langs het huis van mijn moeder om gedurende 10 minuten afscheid te nemen. Zij wilde eigenlijk mee, maar dat was gezien de recente reis vanuit Spanje onverantwoord. Mijn broer en tante zouden haar gezondheid nu in de gaten moeten houden en zonodig laten opnemen. Iets waartoe ik mij eigenlijk, gezien de zorg in mijn ziekelijke jeugd, verplicht voelde.

Inderdaad 24 uur later arriveerden we op onze eindbestemming, het zo vertrouwde FKK- bungalowpark waar ik 30 jaar geleden al met mijn ex-vrouw kwam. Maar niet voordat wij nog eenmaal met zwetende handen de twee laatste grenscontroles passeerden. Walter liet zich bij de receptie met zijn paspoort op zijn naam registreren. Hier zouden we een kleine 20 dagen vertoeven, in afwachting van de thuiskomst van mijn advocaat. Maar ook deze keer was onze 'vakantiestemming' begrijpelijkerwijs ver te zoeken. Emoties en angst voor de nabije toekomst overheersten. Ik was blij dat Walter er ook deze keer bij was en we probeerden onze zinnen vooral 's avonds op een terrasje nog een beetje te verzetten. En ook van daar belde ik 's avonds vanuit een publieke telefooncel naar mijn moeder en mijn vrienden. Op mijn gsm verschenen enkele `gemiste gesprekken' van de rechercheur in Amsterdam. Om veiligheidsredenen gebruikte ik mijn gsm liever niet. Bovendien had mijn provider na Turkije en Spanje al € 1700 van mij tegoed. Toch maakte ik bij uitzondering een of twee keer gebruik van mijn gsm, om Remco en Michiel te kunnen bellen.

Deze nonchalance was er debet aan dat het verblijf in mijn verre wachtkamer tot 9 dagen beperkt bleef en er op een late avond om 00.45uur een politie-inval in onze bungalow volgde. Een inval die in de lucht hing. Omdat ik het al vreemd vond toen ik met Walter met de laatste bus uit het dorp terugkeerde er twee heren op een bankje vlak bij onze bungalow zaten, die ons nogal nauwlettend leken te observeren. Mijn gsm-signalen bleken te zijn gepeild op verzoek van de Nederlandse Justitie. Vervolgens was het een kwestie van navraag doen bij de recepties van diverse toeristenverblijven binnen een bepaalde cirkel. Deze gang van zaken verschafte mij, zo realiseerde ik mij zonder trots, de status van topcrimineel.

Ik moest al mijn vingerafdrukken achterlaten en werd enkele malen op de foto gezet. Een rechercheur deelde mij mee dat ik op verzoek van de Nederlandse Justitie en met tussenkomst van Interpol was aangehouden op verdenking van onzedelijke handelingen met aanvankelijk 6 minderjarige jongens in Nizozemska (=Nederland).
De R.C. legde uit dat ik in preventieve hechtenis zou worden genomen en dat de uitleveringsprocedure tussen de 10 en 40 dagen in beslag zou kunnen gaan nemen. Het werden er uiteindelijk 135... maar voordat het zover was zou ik nog heel wat, angst, verdriet, woede, spijt, ergernis en frustraties moeten doorstaan in deze Kroatische bunker.

Daar zat ik dan. In een buitenlandse gevangenis annex huis van bewaring, 40 km van het bungalow¬park en 1550 km van Amsterdam. In een stad waar ik al vaak en zonder notie van dit toekomstbeeld met mijn ex en verscheidene jongens had geflaneerd en de restanten van de Romeinse arena bezocht. Het avondeten was sober maar niet uitgesproken slecht en uit restanten van naburige markten bereid. Veel kip en aardappel en altijd stokbrood erbij. 's Morgens kon ik 2 uur luchten en ging dan in de bloedhete zon op een van de stenen banken zitten of liggen. Je kon ook na één uur al naar je cel terug, wat ik dan ook meestal deed. De medegevangenen vroegen mij het hemd, inclusief sigaretten, van het lijf. ‘Amsterdam? Very nice, good hash ‘. Ik zat voor oplichting en belastingfraude, heette het... Zelf kwamen zij uit Kroatië, Servië, Bosnië, Italie en zelfs uit Rusland en andere Oostbloklanden.

(Wordt vervolgd)