Het was duidelijk dat het zo niet langer kon. En voor mijn ouders was het ook niet leuk om te horen dat ik zo maar liever dood wilde. Toen ik net 11 was werd ik geplaatst in astmacentrum Eijkeloord in Groesbeek. Er ging geleidelijk een wereld voor me open. In een gemeenschap met 80 jongens en meisjes tussen de 6 en 16 jaar begon mijn jeugd alsnog vorm te krijgen.

(Toelichting: Crimelink laat ook mensen aan het woord die door de strafrechter zijn veroordeeld voor een misdrijf. Zo spreekt hier Ferdi Pijnboom die op dit moment in een TBS-kliniek verblijft wegens een pedoseksueel delict. Hij schetst zijn levensloop en geeft commentaar op zijn gedwongen verblijf in een Justitie-inrichting en op de aanpak van zijn behandelaars.)

De dagen werden gevuld met ademhalingsoefeningen, heilgymnastiek en sport. Ik leerde mijzelf alsnog zwemmen, liep de avondvierdaagse, fietsen, film, ravotten in de bossen, rolschaatsen, kattenkwaad en seksspelletjes bij of mét elkaar. Een weergaloze en onvergetelijke tijd, waarin mijn astma naar de achtergrond werd verdreven, maar waarbij ik gehinderd werd door heimwee; ik liep zes keer weg en was daarmee recordhouder.

Ook de lagere school en vervolgens de mulo kon ik thans normaal en extern volgen. Vanaf mijn 12e jaar begon seksualiteit een rol te spelen, nadat een 16-jarige jongen mij had ingewijd op basis van vrijwilligheid. Voordien was ik tamelijk onwetend gehouden. Iets, wat ik de hele maatschappij in die jaren kwalijk nam. De halve leefgroep dook bij elkaar in bed en we experimenteerden ook met meisjes van een andere leefgroep.

Vanaf 12 jaar werden jongens en meisjes van elkaar gescheiden, waarmee men onbedoeld gelegenheids-homofilie in de hand werkte. Het bloed kruipt toch waar het niet gaan mocht. Op mijn 15e na 4½ jaar Eijkeloord, mocht ik voorgoed naar huis maar ik kon mijn draai in de als saai en hard ervaren samenleving niet echt vinden. Het was nu omgedraaid en ik had heimwee naar de subcultuur van het astmacentrum.

Het verlangen naar de omgang met eveneens kwetsbare en zorg-afhankelijke kinderen werd steeds sterker. Ik begon mijn compensatiedrang, later - als volwassene - ook de seks, op ‘lotgenootjes’ te projecteren. Is het toeval dat mijn gevoelsmatige en seksuele voorkeur juist naar die leeftijdscategorie gaat (11-15 jaar)? Is het toeval dat het zwaartepunt daarbij ligt op 12 jaar? Allemaal vragen. Vragen waarmee ik nu volledig de diepte ben ingegaan.

Mijn intentie was compensatie, verzorging, aandacht en liefde, helaas uiteindelijk óók vertaald in seksualiteit. Omdat seksualiteit voor mij inherent is aan liefde en derhalve niet verkeerd kón zijn. Het is daarom zo onverteerbaar en pijnlijk als blijkt dat mijn slachtoffers dit aspect nu toch anders zien terwijl ík de momenten van dat fragiele geluk zo lang heb gekoesterd in de veronderstelling dat zij dat óók deden. En niets er nog op wees dat het ooit anders zou worden! Geen enkele schade is echter te rechtvaardigen.

wordt vervolgd