Na een aantal actua-blogjes nu weer even een greep uit het leven van een doctoraatsstudent. Een lezer zou er zich kunnen van vergewissen dat er niets anders wordt gedaan dan commentaar leveren zonder te presteren.

Niets is echter minder waar… Zo bleek ook weer op de jaarlijkse bijeenkomst van de European Society of Criminology. De naam spreekt voor zich; criminologen van over gans Europa komen elk jaar samen om er in een aantal workshops hun laatste onderzoeksvorderingen of -resultaten voor te stellen en daarover met elkaar in debat te treden.

Zo ook trok deze onderzoeker naar Edinburgh, Schotland, om er een verhaal te vertellen!

Ik had er in de loop van mijn jaren als onderzoeker (naar de evolutie van jeugdcriminaliteit) echter een bijzondere hekel aan gekregen. Je maakt je voorbereiding, vertelt daarin je ding en een paar dagen voor DE dag, zijnde de dag waarop je het hele ding presenteert, slaat de twijfel toe.

De resultaten zijn ook weer niet zó bijzonder. Hebben we dit verhaal niet al een keer te veel gehoord? Ligt er eigenlijk iemand wakker van? Maar vooral; lig ik er eigenlijk wakker van? Zoiets is dus dodelijk voor je ‘acte de présence’.

Het gevolg was dat ik de voorbije twee jaar mijn blaadjes steevast heb afgerammeld als een klein bang wezentje, snel en zonder passie, hopend dat het akelig moment zo snel mogelijk voorbij was. Dat je op die manier enkel mensen in slaap wiegt, is duidelijk. Bovendien blijft het ‘voldaan’ gevoel nadien helemaal uit. Nog meer nare gevoelens dus.

Dit jaar was echter helemaal anders. Ik gaf een uiteenzetting over de verklaringsmodellen van de groei van de private veiligheidssector. Daarbij had ik heel wat oude modellen bekritiseerd maar tevens een eigen, nieuw model naar voor geschoven.

Dit keer geen zenuwen, geen ‘second thoughts’, sereen en kalm tot de laatste minuut. Voor het eerst in mijn prille, academische carrière had ik het gevoel mijn stof te beheersen. Dit was MIJN ding; dit had IK uitgedacht, verwerkt en geschreven en het resultaat mocht er best zijn. Enig gevoel van, nooit gekende, trots overviel me.

Toen nadien bleek dat de zaal was wakker gebleven en dat er zelfs vragen kwamen, kon mijn geluk niet op. Als mensen die een stuk verder staan dan jij, een stuk meer hebben gepresteerd, toch, al was het maar een beetje, onder de indruk zijn, dan denk ik ‘mission accomplished’!