Op mijn 15e keerde ik vanaf het astmasanatorium naar huis terug. Het was vreemd om na 4½ jaar verblijf tussen 80 jeugdige lotgenoten op mezelf terug te vallen. Een omgekeerde vorm van heimwee maakte zich van mij meester.

Ik ging thuis in Amsterdam, om de zoveelste overplaatsing soepeler te laten verlopen, pas naar de 2e klas van de Mavo en raakte bevriend met een even oude jongen die net was verhuisd van Driebergen naar Amsterdam.

We zaten min of meer in hetzelfde schuitje.

Op school leerde ik ook een meisje kennen die nogal haar best deed om mijn aandacht te trekken. Ik vond haar wel leuk maar raakte niet echt smoorverliefd op haar. In de pauzes of na school vrijden we met elkaar in een flatportaal vlak, bij onze school, waarbij het ook tot seksuele handelingen kwam.

Toch bleef ik met weemoed terug kijken op de tijd in het astmacentrum, omringd door meisjes én jongens in alle soorten en maten. Ik miste een soort van gemeenschaps-loyaliteit en saamhorigheid.

Op mijn 16e jaar kocht (kreeg) ik een spierwitte Puch bromfiets met een voor die periode zo populair hoog stuur. Het was de tijd van de Provo beweging, van `Pleiners' en `Dijkers', Puch en Kreidler, Tomos en Zundapp, Cliff Richard en Elvis, The Beatles en The Stones, experimenteren met softdrugs in de koffieshop of hangend rondom het Nationaal Monument op de Dam. Maar ook de tijd waarin men in de kinderschoenen stond van de Seksuele Revolutie.

Samen met mijn schoolvriend en enkele jongens uit mijn woonbuurt gingen we vaak toeren met onze opgevoerde bromfietsen en bezochten we bioscopen of discotheken in Amsterdam, Zandvoort en Noordwijk. Een echte `versierder' (tegenwoordig `player') was ik niet, maar meestal had ik toch wel verkering.

Toch was er onderhuids een voortdurende hang naar (jongere) jongens. Omdat ik veel met mijn vijf jaar jongere broertje optrok kwam ik aan die vreemde aantrekkingskracht tegemoet door hem regelmatig mee te nemen naar de bioscoop, het zwembad, of andere uitstapjes, waardoor ik ook in contact kwam met jongere jeugd. Ik beperkte mij echter altijd tot verbaal en visueel `genieten'. Ik voelde wel dat ik anders was en wilde een ander daar niet mee shockeren of belasten. Deels ook kwam dat voort uit angst en schaamte.

(wordt vervolgd)