Drie studenten van de AIVD-opleiding moeten afstuderen. Bij hun eindexamen worden ze in een kamertje gebriefd. De instructeur zegt tegen de eerste student: “neem dit pistool en ga de kamer hiernaast binnen. Ik wil dat je de eerste persoon die je daar aantreft dood schiet. Als je dat niet doet, kun je niet afstuderen.”

De man pakt het pistool aan, gaat de kamer binnen en treft daar zijn vrouw. Hij gaat terug naar de instructeur, gooit het pistool op de grond en zegt: “Dit kan ik niet”.

De tweede man gaat de kamer binnen en treft zijn eigen vrouw. Hij aarzelt een moment, maar komt toch terug zonder te hebben geschoten.

Dan is de beurt aan de derde student om de kamer in te gaan. De achtergebleven instructeur hoort zes schoten snel achter elkaar, gevolgd door schreeuwen, veel gestommel en dan stilte. Dan gaat de deur open en de student komt binnen, met een bloedneus en zijn shirt aan flarden. Hij schreeuwt tegen de instructeur: “Idioot, er zaten losse flodders in! Ik heb haar moeten wurgen!”

Deze mop werd me verteld door een oldtimer tijdens de koffie. “Je hoort weinig moppen meer bij de politie” zei hij. “Vroeger in de agentenwacht kon iedereen wel een goeie mop vertellen. Dat was goed voor een ontspannen sfeer, maar in de verhoorkamer en soms op straat was het ook handig om het ijs te breken.”

We spraken daarna over de veranderende politiecultuur. Van de nieuwe generatie binnen de opsporing is meer dan de helft vrouw. Maar weinig vrouwen kunnen een goeie mop vertellen, en veel moppen zijn ook ronduit seksistisch.

Maar het is ook een kwestie van klasse. Moppen tappen hoorde bij de cultuur van de arbeidersklasse, waar vroeger veel politiemensen uit voortkwamen. Je praatte niet over je gevoelens, maar met een grap kon je bijvoorbeeld de spanning breken na een ernstig ongeval, of kritiek overbrengen zonder een collega te kwetsen.

Nog eentje dan, for old times sake. Een vent verdenkt zijn vrouw ervan dat ze hem bedriegt, dus hij gaat naar de dierenwinkel om een papegaai te kopen. Ze hebben een groot assortiment, maar die beesten kosten minstens vijfhonderd Euro en dat is meer dan hij wil uitgeven. Gelukkig zit er in een hoek nog een papegaai voor maar dertig Euro. “Hoe komt die zo goedkoop?” vraagt hij de winkelier.

“Nou, eerlijk gezegd is zijn lul erg groot, en dat is gênant voor de klanten. Hij is al drie keer teruggebracht, maar hij kan goed praten” zegt de winkelier. De echtgenoot koopt het beest toch en zet hem thuis op een stokje, pal naast het bed.

De volgende dag komt-ie thuis van zijn werk en gaat meteen naar boven. “Nou, wat is er vandaag gebeurd?” vraagt hij de vogel.

“Nou, de postbode kwam, en… je vrouw nam hem mee naar de slaapkamer. Ze deden hun kleren uit, en… kropen in bed.”
“En wat gebeurde er toen?!” schreeuwde de verontwaardigde echtgenoot.
“Dat weet ik niet” zei de papegaai. “Ik kreeg een stijve en viel van mijn stokje af”.