In de zomer van datzelfde jaar was ik met Petra op vakantie op het Spaanse Mallorca. Toen ik vanaf het terras een knipoog gaf in de richting van een blonde jongen in het hotel-zwembad was dat voor hém aanleiding om mij nat te spetteren. Vijf minuten later hing hij aan mijn nek en volgde mij vanaf dat moment overal. Hij heette Otto en was een jaar of 10.

Otto was een lijfelijk ingesteld en uitdagend ventje. Ik anticipeerde op die eigenschappen en we kregen een jarenlange, uiteindelijk seksueel getinte vriendschap. Zwevend op het gedachtegoed van de jaren '70 stond ik er niet bij stil welke impact dit eventueel op zijn verdere ontwikkeling kon hebben. Daar leek immers geen aanleiding toe. Het kind in kwestie werd mijn graadmeter. Otto scheen immers net zo gek op mij te zijn als ik op hem.

Hij woonde bij Wolfsburg in Duitsland en toen ik hem daar een keer, vergezeld door Petra, een aantal dagen bezocht ,verstopte hij vóór het naderende afscheid mijn autosleutels. Ik mocht niet weg. Na een boze uitval van zijn moeder gaf hij de sleutels tenslotte huilend terug. Op de terugweg kon ik het mij in de auto permitteren om eveneens een emotionele inzinking te krijgen. Wat was dat toch, dat mij zó in een jonge jongen kon doen verliezen?

Petra zag en erkende mijn vreemdsoortige liefde en het daarmee gepaard gaande verdriet om deze jongen en toonde een wonderbaarlijk soort begrip. Uiteraard - ik was inmiddels getrouwd - nodigde ik Otto in zijn schoolvakantie ook bij mij thuis uit. En elke keer als het afscheid naderde werd Otto stiller.

Deze eerste seksueel getinte vriendschap vormde de springplank voor mijn latere omgangsvormen met kinderen. Mijn pedoseksuele geaardheid, wáár die ook vandaan kwam, leek bestaansrecht te hebben, maar mocht er nooit toe leiden dat ik kinderen een onbezorgde jeugd afpakte. Zo dacht ik er over en zo moest het zijn...

(wordt vervolgd)
 

Pijnboom