De aanvraag voor begeleid verlof is door Den Haag gehonoreerd en de machtiging is binnen. Mijn eerste verlofbeweging - een wandeling in de omgeving met 2 begeleiders - 'is nu ook een feit. Maar laat ik eerst nog even terugblikken. In oktober 2010, 4 maanden na mijn overplaatsing naar Oldenkotte, kreeg ik te horen dat men een verloftraject voor mij zou gaan opstarten. Best al snel. Zeker na de ervaring met de verloren jaren in De Kijvelanden, waar zedendelinquenten vrijwel kansloos zijn. Na deze toezegging vertraagde de stroomversnelling echter weer en heeft het tot 12 juli 2011 geduurd eer de verlofaanvraag de deur uit ging. Een logische verklaring voor de vertraging was er niet, behalve dan dat ik ook wel zag dat te weinig personeel te veel werk moet verzetten. Maar dat probleem is voelbaar in de gehele psychiatrische- en medische zorgsector. Voor een tbs-patiënt is elke dag er echter één, want geen enkele geleefde dag komt ooit nog terug.

Behalve de schema-therapie welke ik hier vanaf februari en deels op eigen verzoek volg, is elke dag een herhaling van de vorige. De schema-therapie beoogt het onderzoeken van de onderlagen van mijn emoties en gedachten, middels `spitten' in de eigen jeugd, waardoor de basis van je `ik' en de ooit gemaakte keuzes verklaard kunnen worden. Daarmee draai je de klok natuurlijk niet terug, maar het kan wel inzicht geven in de valkuilen die je in de toekomst nog parten kunnen spelen. Door ze te (her)kennen kun je jezelf mogelijk wapenen tegen recidivegevaar. Kijk, pedoseksuele gevoelens zal ik na 47 jaar, omdat ik 14 was toen ik ze bewust ervoer, niet meer uit mijn kleren kunnen schudden. Maar wat je met sommige therapieën en zelfanalyse wel kunt bereiken zijn de cognities om de noodzakelijke zelfbeheersing op te kunnen brengen. Dat is echter geen proces dat 8 jaar of langer moet duren. Dat is dan ook de reden dat menig tbs'er zichzelf ziet als een melkkoetje van het systeem.

Op 7 september jl. had ik hier mijn 3e behandelbespreking in een prettige en open sfeer. In tegenstelling tot de gang van zaken in De Kijvelanden ben je er hier als patiënt van begin af aan bij aanwezig. Logisch natuurlijk, het gaat immers om jou. Bovendien blijft het gevoel achterwege dat de dingen achter je rug al zijn bekonkeld. De top 5 van mijn risicofactoren bleken te zijn gehandhaafd:
1. Coping
2. Probleeminzicht
3. Seksuele preoccupatie
4. Sociaal netwerk
5. Overeenstemming t.a.v. behandeling

Ik was het alleen met punt 3 eens. Mijn deviante seksuele geaardheid zal namelijk altijd een deel van mezelf blijven. Met de overige punten zijn de onafhankelijke deskundigen en ik het niet eens. Dat zou immers betekenen dat de nu ruim 6 jaar tbs voor niets zijn geweest... Andere gevoelige punten bleven het eerder beschreven werktraject en de mogelijke verplichte nodeloze chemische castratie met Androcur injecties, waarmee ik zonodig naar hef Europese Hof zal stappen. T.a.v. van het werktraject is vrijwel iedereen van de staf het met mij eens dat ik niet en ook niet tijdelijk op een sociale werkplaats wil werken. Er is genoeg passend werk voor handen, echter, het protocol makes the rules. En v.w.b. de libidoremmende medicatie is het laatste woord nog niet gevallen. In augustus kreeg. ik te maken met een nieuwe psychiater, die mij op verzoek een antidepressivum voorschreef, t.w. Citalopram, een equivalent van Paroxetine. Beide zijn SSRI's die je emoties in meer of mindere mate afvlakken, met als bijwerking een libidoremmend effect, zonder de gevaarlijke bijverschijnselen van hormoonpreparaten als Androcur. Deze psychiater toonde meer nuancering in zijn stellingname dan de vorige, al voegde hij er wel aan toe dat het laatste woord in deze niet bij hem lag maar bij de verloftoetsingscommissie en het ministerie van Justitie. Dit zou mij hooglijk verbazen aangezien politici niet bevoegd zijn om de witte jas aan te trekken. Een uur voordat ik dit schreef kreeg ik echter te horen dat de nieuwe psychiater ook weer vertrokken is en de vorige de stoel weer terug neemt. Plotseling en zonder aankondiging. Zo gaan die dingen soms.

Het eerder benoemde psychiatrische Pro Justitia onderzoek in het kader van de 6 jaarstermijn is inmiddels afgerond. De bevindingen weken nauwelijks af van die van de eerdere 3 onafhankelijke deskundigen en zijn dus milder dan die van de kliniek. De psychiater meldde mij bij haar voorlaatste bezoek zelfs dat zij er aan dacht om een voorwaardelijke beëindiging te gaan adviseren. Ik kon mij dat nauwelijks voorstellen omdat ik op dat moment nog geen stap buiten de hekken van Rekken had gezet. Bij haar laatste bezoek vertelde zij mij dan ook dat zij daar om voorgemelde reden vanaf zag.
Zoals het er nu uitziet gaan zowel de kliniek als de onafhankelijke deskundigen als wel de Officier van Justitie één jaar verlenging adviseren c.q. vorderen. Het zal dus vreemd zijn als er bij de eerstvolgende verlengingszitting in november geen jaar wordt gevonnist, wat niet weg neemt dat ik mogelijk zelf voor een voorwaardelijke verlenging ga pleiten. Ik heb het wel een beetje gehad met wachtkamers...

Op 12 juli 2011, 9 maanden na de aanzegging, ging mijn verlofaanvraag de deur uit.
Dan komt op 13 september zowaar de machtiging voor begeleid verlof binnen. Aan alle voorwaarden was voldaan. Vervolgens bleef het 3 weken stil, maar goed, zo'n verlof moet ingepland worden. Vrijdagmorgen 7 oktober werd er om 09.15 uur op mijn deur geklopt. Ik zat in mijn badjas met een kop koffie wakker te worden. ‘Ferdi, je kunt op verlof hoor’. Het was een sociotherapeute met een verlofbegeleider. Ik stond perplex van verbazing. ‘Wist je dat niet dan?’ vroegen zij. ‘Nee, als niemand mij dat doorgeeft niet…’, reageerde ik. Maar ik verbaasde mij er al over dat ik nog steeds geen datum had opgekregen terwijl anderen, die gelijktijdig met mij de machtiging uit Den Haag ontvingen, dat wél hadden. Het personeel was net zo verbaasd als ik en de begeleider zei dat er dan maar een nieuwe datum geprikt moest worden. Een half uur later kwam de sociotherapeute terug. ‘Ferdi, als je wilt dan kan je vanmiddag om 2 uur op verlof.’ Ik vond het prima. Een kwartier later kwam zij wéér aan mijn deur. ‘Sorry, ik heb je blij gemaakt met een dooie mus. Je behandelplan is inmiddels verouderd en het nieuwe zit nog niet in de computer. Ook is het verlof nog niet in de stafvergadering (de z.g. `M. i. t.s. ) behandeld. Het kan dus niet doorgaan.’ Voor de 2e keer binnen een uur was ik verbijsterd. ‘Hoe en waar kan dat nou fout zijn gelopen?’ vroeg ik. ‘Dat gaan we nu met spoed uitzoeken en dan krijg je zo gauw mogelijk een nieuwe verlofdatum te horen.’ Nou, dat was dus mijn 1e verlofbeweging. ‘Ach, ook dát is tbs’, zei ik. ‘Ik kom zo alleen maar sterker te staan bij de rechtbank... De tbs heft zichzelf zo op door personeelsgebrek en de vele communicatiestoornissen’.

Een week later hebben ze de fout hersteld. Ik bleek 5 maanden na de interne verhuizing nog steeds geregistreerd te staan op afd. 2-C. Die vrijdag 14 oktober - het was prachtig weer - dook ik figuurlijk weer de vrijheid in. Ik mocht kiezen tussen een wandeling in de omgeving van 1 uur, of een van 40 minuten. Vanwege mijn klachten met lopen koos ik voor de korte afstand. Maar in het wandeltempo had ik nauwelijks last en geloof me, ik heb lopen kicken. Links landerijen, rechts bos. Het leek de omgeving van menig bungalowpark wel. Ik heb zelfs lopen voelen aan dennentakken. Verder als enige levende wezen één paard in een wei gezien. Je moet het contact met de buitenwereld langzaam weer opbouwen. Ik werd begeleid door een sociotherapeut en een beveiliger van de D.V.& O. Na 5 van zulke wandelingen ga ik met 1 begeleider van de kliniek de bewoonde wereld in. Het verlofprogramma verloopt in 8 ‘stappen’. De 1e begeleide moet 3x worden herhaald, de 2e 2x. Daarna gaat het hard. Totdat ik onbegeleid en met sociaal verlof mag, naar familie en vrienden in bijv. Amsterdam.

Onlangs is ook de Forensic Social Network Analyse afgerond. Daarbij moet je benoemen wie je vóór en wie je ná je delict(en) tot je persoonlijk netwerk rekent. Vervolgens worden er vragen gesteld o.a. omtrent leeftijd, arbeidsverleden, aard van de relatie, hobby's, burgerlijke staat en seksuele geaardheid van het netwerklid. Ik heb er met gemengde gevoelens maar wel openhartig aan meegewerkt. Daarna worden enkele geselecteerde betrokkenen uitgenodigd voor een persoonlijk gesprek, waarna er ingeschat kan worden in hoeverre deze personen ondersteuning kunnen bieden bij recidivepreventie. Ik heb daar weliswaar zo mijn bedenkingen over, omdat je derden medeverantwoordelijk maakt voor mijn gedrag, terwijl alleen ik daar verantwoordelijk voor ben en niemand 24 uur per etmaal waakhond kan zijn. Het geeft aan hoever de maatschappelijke gekte is doorgeschoten in de zedelijkheidsmoraal, maar ook hoe weinig vertrouwen men heeft in de eigen behandelresultaten. Of zie ik dat verkeerd? Men wil 100% garantie voor een `veilige' samenleving. Een utopie natuurlijk in een tijdperk dat men zelf, zonder schaamrood op de kaken, een volledig verwesterd en net volwassen kind van 18 naar zijn geboorteland Angola wil terugsturen. Weliswaar gedekt door regelgeving maar gespeend van geweten.

Wordt vervolgd...