Ik realiseerde mij dat ik mij weer eens op glad ijs had begeven. De beloofde kogel door mijn kop kwam nu toch akelig dichtbij. Ook zat ik vol twijfels of ik er t.a.v. de jongens goed aan had gedaan. Larry & Randy stelden mij gerust met hun opmerkingen dat hun vader zoiets toch nooit echt zou doen.

Vóór de ontdekking van de videoband had ik de jongens al eens gevraagd of zij het niet beter vonden dat ik mijn geaardheid eerlijk aan hun ouders zou opbiechten. Er was toen bovendien nog niets tussen de jongens en mij voorgevallen. Maar Larry & Randy wilden er niets van weten. 'Nee, nee, dat moet je niet doen. Dan mogen we misschien niet meer naar je toe!’

En dát was een risico dat we geen van drieën wilden lopen. De (verboden) ontwikkelingen hadden zich dan ook zó onverwacht snel en haast vanzelfsprekend opgevolgd. We hadden ons kwetsbaar naar elkaar toe opgesteld. Natuurlijk was ik groter en ouder. Natuurlijk was ik sterker. Natuurlijk had ik meer kennis uit levenservaring. Maar ik had een kunstmatige gelijkwaardigheid gecreëerd die wederkerigheid tot gevolg had.

Misschien zat mijn `machtsoverwicht' dan in hun afhankelijkheid verpakt? Maar als zij niet waren gediend van bepaalde zaken, dan konden ze mij treffen door weg te blijven. Of sterker nog: mij verraden! Dus wie had er dan feitelijk een machtspositie? Zo heb ik heel wat gewikt en gewogen in mijn leven en ook toen weer. Maar altijd werd het pleit beslecht door mijn liefde voor de jongens vice versa en niet te vergeten: door ordinaire lustgevoelens.

Buitenstaanders blijken bij pedofilie vaak het beeld van een volwassen vorm van seksualiteit voor ogen te hebben. In mijn geval verliep zulks echter altijd op aangepaste c.q. speelse wijze. Niettemin hield ik hen altijd voor nimmer iets tegen hun zin te doen of te gedogen. Liefde en dwang gaan niet samen. Zij wisten ook dat ik niemand de deur zou wijzen als zij niet aan mijn verlangens voldeden.

Al deze afwegingen en principes vormden sinds de jaren '70 de basis voor mijn zelfacceptatie. Waar ik echter niet of nauwelijks bij stilstond: wat zouden de huidige ervaringen láter met hun doen? Eenmaal volwassen en overgeleverd aan een harde en genormeerde samenleving? Misschien deed ik dat niet omdat Walter, Stefan & Johnny nog steeds langskwamen...

Wordt vervolgd