Ik heb me wel een afgevraagd: wat is er nou zo interessant aan moord? Misschien val ik nu direct in de categorie "raar" als ik zeg dat moord iets ontzettend moois heeft. Fysiek gezien is moord een expressie van een uiterste grens – een zekere buitengrens van de mens die is overschreden door een ander.

Het zijn echter de transcendente kwaliteiten van moord die haar haar schoonheid geven. Dit klinkt spannend, maar wat bedoel ik hiermee?

Het moorden kan gezien worden als een daad die de dader dichter bij "God" brengt. De gelijkenis zit hem natuurlijk in het beslissen over een andermans leven en dood. Maar eigenlijk staat een moord ook los van de dader. Het is namelijk tegelijkertijd een uiting van iets wat meer betekenis heeft dan alleen haar fysieke vorm en details.

De daad (en de plaats delict) worden getransformeerd naar een uiting van een overschrijding van de grens van het menselijke normenstelsel. De daad vervaagt de grenzen waar we ons juist zo aan vast klampen. Verscheidene verhalen worden geconstrueerd rondom de daad en de plaats delict door onder andere de nabestaanden, de politie, de rechter, advocaten, journalisten, het publiek... en uiteraard door de dader zelf.

Deze verhalen – zij het in fictie of non-fictie – zitten boordevol symboliek die vervolgens weer haar eigen leven gaat leiden binnen de publieke arena. Hebben we te maken met een beest? Was het slachtoffer wel zo onschuldig? Waarom is het lichaam nou verplaatst?

Die verhalen (en de bijbehorende sensatie) zijn op hun beurt weer nodig om als uitlaatklep te fungeren voor al onze onzekerheden rondom de dood en het eindige leven. Want wat is nou het nut van je leven als je kind morgen door een 26-jarige politiesurveillant wordt vermoord en drie tuintjes verderop wordt begraven?

Al is de grens tussen fictie en non-fictie soms flinterdun, toch laat ik me stiekem liever filosofisch prikkelen door een goed boek als bijvoorbeeld Emile Zola’s La bête humaine.