Ben een paar weken weg geweest. Voor mezelf ook een verrassing kun je wel zeggen. Kort nadat ik m’n laatste blog schreef kreeg ik een belletje van ‘WOD’, dat is de undercover-eenheid.

Of ik “in principe” bereid zou zijn mee te werken aan een kortlopende operatie. Er was geen risico, ik hoefde niet te ver van huis, en het zou goed staan in mijn portfolio.
Lang heb ik niet nagedacht.

Ik heb even met m’n coach overlegd, en die vertelde het zelf jaren geleden ook een paar keer te hebben gedaan. Dat gaat heel professioneel: goed voorbereid en helemaal afgeschermd door het AT.

Wat er verder gebeurde mag ik je niet veel over vertellen. Komt er op neer dat ik in een paar weken een crash course heb gedaan waarin je procedures en juridische kaders leert, integer werken met geld en dure spullen en een paar hele snelle en effectieve truuks om iemand in drie seconden helemaal uit te schakelen.

De meeste tijd gaat op aan rollenspel in een simulatie: je ‘legende’ vasthouden, improviseren en stabiel functioneren onder stress. Ondertussen word je voortdurend getest. Daarna ben ik ‘ergens in West-Europa’ ingezet tijdens enkele ontmoetingen, waarbij ik vooral op de achtergrond moest blijven en nors moest kijken, als een bodyguard/chauffeur van een ‘grote jongen’.

Er werken nog steeds niet zoveel Turkse jongens bij de baas, maar de collega wiens zogenaamde bodyguard ik was verdient respect. Zó geloofwaardig, hij straalde zoveel gezag en dreiging uit dat-ie wel uit een Turkse krimi leek weggelopen.

Onze operatie werd goed geëvalueerd, wat betekent dat ik in de toekomst misschien wel vaker dit soort werk kan gaan doen. De WOD-chef was een beetje ongelukkig met m’n blog hier, maar de Req-er in de staf nam het meteen voor me op. Het gegeven dat ik vanaf het begin mijn facie en naam had afgeschermd (dacht je écht dat ik zo knap was, meissie?) gaf juist aan hoe zorgvuldig ik was.

Er was verder helemaal geen reden om geheimzinnig te doen, zolang alles transparant en eerlijk verloopt en de fijne kneepjes verborgen blijven. Een toffe bijkomstigheid is dat ik nu aan het eind van m’n opleiding geen ID-chip krijg ingespoten, zoals normaal alle collega’s die hebben.

Zonder zo’n chip in je arm werkt je pistool niet, je digitale werkplek doet het niet en het binnenkomen op politielocaties is veel ingewikkelder. Maar het eerste wat een beetje boef doet wanneer-ie een nieuw gezicht ziet in de business is even een RF-scanner langs je lijf halen. Politiemensen met de standaard ID-chip vallen meteen door de mand. Hoe we dat hebben opgelost kan ik niet verklappen, maar creatief is het wel!