Het is natuurlijk een drama, de dood van Milly Boele in Dordrecht. Maar ook de hele berichtgeving erover was een - afgeleid - drama. Toch wansmakelijk zoals de pers zich dinsdagavond in Dordrecht stond te verdringen bij de afgezette tuin van verdachte Sander V.?

Natuurlijk was er iets ernstigs loos daar, dat kon een kind wel uit de drukte opmaken. Maar is er dan geen mechanisme bij de toegestroomde media om juist dán even te dimmen, op een afstandje de ontwikkelingen te volgen en te wachten op formele berichtgeving van justitie?

Ik neem aan dat de ouders van Milly bij de televisie zijn weggehouden, maar schuilt daar niet een criterium voor hoe je je tijdelijk even opstelt als pers? Dat je even met de ogen van de mogelijke nabestaanden kijkt naar wat kan en níet kan?
Toen de dood van Milly formeel werd bevestigd, brak natuurlijk het circus helemaal los.

Al die praatprogramma’s waarin de usual suspects en de in alle haast opgetrommelde ‘deskundigen’ hun mening ten beste gaven. Over de blunders van justitie natuurlijk (heerlijk item altijd), terwijl nog lang niet alle feiten bekend waren die voor een dergelijk oordeel nodig zijn.

Maar de één wist het al fermer te verwoorden dan de ander en het commerciële RTL had toch maar mooi een nieuws-voorsprong gehad op de publieke media; en nog meer van die meuk.

Is dat nu zo erg allemaal, het publiek staat toch te trappelen om informatie? Het antwoord luidt onomwonden: ‘ja, dat is erg’.

Behalve dat alle regels van discretie naar de familie van Milly toe met voeten werden getreden, geeft een dergelijke media-aanpak ook weer voer aan de onderbuik.

Het draagt bij aan het idee dat bijvoorbeeld het beeld van verdachten van ernstige misdrijven openlijk kan worden gepubliceerd. Ook al worden zij helemaal niet gezocht, omdat zij al onder de hoede van justitie zijn. Dat dient dan enkel de nieuwsgierigheid van de door de media opgehitste nieuwsconsumenten.

Bij Pauw & Witteman zag ik langdurig in beeld een foto van Sander V. met wel een heel klein balkje over de ogen. En natuurlijk had de krant van Wakker Nederland zijn foto op ¼ paginaformaat op de voorpagina; geheel zonder balk voor ogen. Dat gaat nog wat worden als de aan die krant gelieerde nieuwe omroepen Powned en WNL over een half jaar tot het publieke bestel toetreden.

Klassieke waarden die wij hier in Nederland lange tijd hebben gekoesterd bij de berichtgeving over criminaliteit worden momenteel door de eerstelijnsmedia verpulverd.