Niemand wist van mijn emotionele dubbelleven. Het leverde mij nu en dan wel de onvermijdelijke stress en depressies op, maar ik besloot mij daar vóór mijn 20e levensjaar maar niet ál te veel door te laten ontmoedigen. Bovendien had dit dubbelleven ook zijn plezierige kanten. Ik kon immers mateloos genieten van het oppervlakkige contact met, en de smetteloze schoonheid van jonge jongens.Op school wreekte de onrust, de deconcentraties en de leerachterstand zich. Ik was een dagdromer voor wie het leven zich aan de andere kant van het raam afspeelde. Toen ik 16 was besloot ik dan ook te gaan werken, als jongste bediende bij een importeur van tropische houtsoorten. School was aan mij niet besteed. En met het zelf verdiende geld kon ik mij nog méér vrijheden veroorloven. In datzelfde jaar deed ik `het' voor het eerst.

Met een 14-jarig meisje uit mijn woonbuurt. In de flatbox van mijn vriend. De romantiek was ver te zoeken in de gekozen locatie, tussen het overtollige beddengoed en het afgedankte huisraad. Maar ja, je bent jong en je wilt wat.

En spannend was het toch wel, al was ik niet echt verliefd op haar. In een later stadium spoorde ik een meisje op dat ik kende van het astmacentrum. Soms raakte ik hopeloos verliefd op een meisje, maar de verkeringen hielden nooit langer stand dan vier tot acht maanden.

Op mijn 18e jaar haalde ik probleemloos alle rijbewijzen en vertrok ik met drie vaste vrienden op vakantie naar Spanje om daar de bloemetjes buiten te zetten op een wijze zoals men dat heden ten dage nog steeds doet in plaatsen als Lloret de Mar en Salou. Ik nodigde na discotheekbezoek een Engels meisje in mijn tent en een vakantieliefde was geboren. Zij nodigde mij op haar beurt uit om haar in Coventry te komen bezoeken. Ondanks serieuze plannen is het er nooit van gekomen, maar ik herinner mij dat ik hoopte dat ik bij die gelegenheid bij haar jongere broertje moest (mocht) slapen...

In de jaren na mijn terugkeer van het astmacentrum kende ik ook een meisje uit mijn woonbuurt genaamd Petra, die vier jaar jonger was dan ik. Zij bleek allang een oogje op mij te hebben, maar de belangstelling werd op mijn 19e pas wederkerig. We kregen verkering en maakten na een jaar verlovingsplannen. Ik voelde mij nu toch genoodzaakt om mijn tweede natuur prijs te geven, met alle risico's van dien.

Als toekomstige echtgenote had zij daar recht op en ik wilde haar niet confronteren met een onvoldongen feit als er geen weg terug meer was. Vanzelfsprekend schrok Petra van dit niet vermoedde gegeven, maar haar liefde voor mij én de verwachting koesterend dat mijn vreemde voorkeur - eenmaal getrouwd - wel zou verdwijnen, overwon.

Zo dacht men in die jaren overigens óók wel over homofiele gevoelens. Negeer het en het komt wel goed. Petra toonde enorm veel liefde en begrip en verwachtingsvol gingen we onze verloving en veelbelovende toekomst tegemoet.